Home Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg Home

 

2005 - TransAm Trail: Van oost naar west in de VS

 

 

Hoe en Waarom

 

Voorbereiding

 

Uitrusting

 

Het Goede Doel

 

Sponsornieuws

 

Vertrek Schiphol

                      foto's

 

Washington DC

tekst             foto's

Virginia

tekst             foto's

Kentucky

tekst             foto's

Illinois

tekst             foto's

Missouri

tekst             foto's

Kansas

tekst             foto's

Colorado

tekst             foto's

Wyoming

tekst             foto's

Montana

tekst             foto's

Idaho

tekst             foto's

Oregon

tekst             foto's

 

Aankomst Schiphol

                      foto's

 

Algemene informatie

                        etappes

 

            overnachtingen

 

                           cijfers

 

  wetenswaardigheden

 

Terugblik

 

 

Kansas . . .  en een klein stukje van COLORADO

Deze aflevering gaat niet alleen over Kansas maar ook over het oostelijke stukje van Colorado tot Pueblo, omdat:

  • dit deel van Colorado heel erg op westelijk Kansas lijkt

  • mijn tocht vanaf Pueblo een ander karakter krijgt: ik fiets dan niet meer alleen, maar Jos komt mij vergezellen

  • ik verwacht dat het (uiteraard) veel gezelliger wordt, maar ook wat toeristischer, gezien de natuurgebieden en nationale parken die vanaf nu op de route liggen.

Kortom, Pueblo is een draaipunt in mijn tocht, figuurlijk, maar ook letterlijk. Want, heb ik tot nu toe steeds in westelijke richting gefietst, vanaf hier gaat het voorlopig in noordwestelijke richting.

 

"Kansas is vlak en eentonig" volgens de meeste Amerikanen, maar ja die zijn er waarschijnlijk nooit geweest. Om te beginnen is een groot deel van Kansas in de ogen van een Nederlander zeker niet vlak, maar wat heuvelachtig.
Ik vind Kansas zeker niet eentonig, maar wel heel anders dan de vorige staten. De inwoners van Kansas zelf vinden terecht dat ze in een prachtige staat wonen en hebben er mooie bijnamen aan gegeven: Sunflower State (zie ook de foto van het welkomstbord), Great Plains , Mid-West, Wheat State en Breadbasket. Allemaal om aan te geven dat zich hier de voedselbron van Amerika bevindt.

De naam Kansas is trouwens afgeleid van de indianenstam die hier heeft geleefd: Kana (mensen van de wind). En die wind, die waait hier! Vaak en hard!

Wat een ruimte, wat een leegte, wat voelt een mens zich hier nietig! En toch kan diezelfde mens op zijn fiets dwars door dit land karren. Hier is het letterlijk 'the road ahead is empty, it's paved with miles of the unknown'.

Ik ben nog nooit zo vaak gestopt om foto's te maken, die helaas toch niet kunnen overbrengen wat ik hier ervaar. Ik stop ook af en toe om eens achterom te kijken, een advies dat ik kreeg van iemand die deze tocht zelf een paar jaar geleden heeft gemaakt, je zou haar dus ervaringsdeskundige kunnen noemen!

Dat achteromkijken doe ik letterlijk, maar ook figuurlijk. Letterlijk merk ik dan dat het landschap er weer anders uitziet; figuurlijk realiseer ik me wat ik inmiddels allemaal heb afgelegd, heb overwonnen tijdens deze tocht, en misschien geldt dat ook wel voor m'n hele leven?

Ik fiets nu zo ongeveer in het midden van de VS (en ik ben ook bijna halverwege de tocht) en ik rij tussen enorm grote landbouwpercelen, met vooral veel tarwe, maïs, sojabonen en zonnebloemen (helaas nog niet in bloei).

Over de tarwe valt nog wel iets meer te vertellen. Tot 1870 mislukten veel graanoogsten door insectenplagen of door de grote zomerdroogte. Toen kwamen de Mennonieten (een religieuze sekte uit Rusland) naar Kansas en die brachten een nieuw tarweras (Turkey Red) mee. Dat is een wintertarwe, dat in het najaar wordt gezaaid en daardoor vroeg in de zomer geoogst kan worden. De oogst valt dan voor de grote droogte van juli en augustus, en voordat de grote hordes insecten de oogst opvreten. Ze zijn er nu, in de tweede helft van juni, dan ook volop bezig.

Ik zie ook veel jaknikkers, die in mijn ogen op een ouderwetse manier olie uit de grond halen. Na landbouw is olie de belangrijkste inkomstenbron van Kansas. Kansas is zowel de belangrijkste graan- als olieproducent van de VS.

Overigens is Kansas zo groot dat je het gebied eigenlijk moet opdelen in Oost- Centraal- en West-Kansas; bij dat laatste voeg ik dan ook het oostelijke deel van Colorado. Ik heb er bijna 2 weken over gedaan om van oost naar west te fietsen.

In het oostelijke deel van Kansas kom ik eerst nog wat heuvels tegen, o.a. de Flint Hills, waar ik toch nog even stevig moet doortrappen om boven te komen. Ook zie ik nog wel bossen in dit gebied. Deze eerste dagen in Kansas zijn de wegen nog niet allemaal echt recht, af en toe is er een flauw bochtje. Maar het is veel vlakker dan de staten waar ik tot nu toe heb gefietst, en daardoor is de natuur ook minder afwisselend, maar ik vind het zeker niet saai.

Bovendien heb ik nog nooit zoveel vogels zo luid horen zingen als hier. En hier wonen de vriendelijkste en hulpvaardigste Amerikanen die ik tot nu toe ben tegengekomen, en ik ben al veel vriendelijke en hulpvaardige Amerikanen tegen gekomen! Zelfs de chauffeurs van de grote trucks groeten mij hier.

Mijn eerste stop in Kansas is in een wat grotere plaats: Pittsburg (niet te verwarren met het veel grotere Pittsburgh in Pennsylvania). Pittsburg heeft 20.000 inwoners en is daarmee een van de grotere plaatsen op de route. Bovendien is er een universiteit, en dat maakt dat zo'n plaats ook vaak wat meer voorzieningen heeft. In goed overleg besluiten de fiets en ik dan ook om hier 2 rustdagen te houden. Omdat we allebei nogal hebben moeten afzien in de Ozarks zijn we er wel aan toe.

Het zijn 2 erg hete dagen en ik doe dan ook niet veel meer dan wat bibliotheekbezoek om het verhaal over Missouri te schrijven, koffie drinken in een Coffee Shop (dat is hier trouwens ook de functie!), wat fietsonderhoud en luieren onder een parasol bij het zwembad. Het lijkt wel vakantie!

 

In het centrale deel van Kansas is het echt landbouw wat de klok slaat. Vrijwel alle grond is geschikt en wordt gebruikt voor voedselproduktie. Hier en daar staat er nog een jaknikker tussen.

Er wordt nu volop geoogst en overal zie ik grote maaidorsers aan het werk. Het betekent ook dat er veel vrachtauto's onderweg zijn om het geoogste graan af te voeren, en om de grote maaidorsers van het ene bedrijf naar het andere te vervoeren. Soms staan er twee op 1 vrachtwagen. Er hangt een spandoek aan de achterkant van zo'n combinatie met de tekst 'Oversize Load'. Zo kun je dat wel noemen, ja. De maaidorser steekt aan iedere kant zeker een halve meter buiten de vrachtwagen.

Als 2 van zulke vrachtauto's elkaar tegenkomen, is zelfs een Amerikaanse weg aan de smalle kant. Als ik daar als fietser ook nog in de buurt ben, kan ik maar één ding doen: de berm in!

De wegen worden steeds rechter en stiller. De heuvels zijn helemaal verdwenen, maar de hoogtemeter geeft wel aan dat we heel langzaam aan het stijgen zijn. Uiteindelijk blijk ik in Pueblo op ruim 1400 meter te zijn aangekomen.

 

In het westelijke deel van Kansas en het oosten van Colorado is de grond minder vruchtbaar en is het nog droger en heter. Er is nog maar weinig begroeiing, en dat betekent voor mij dat er nog maar weinig schaduw te vinden is. Op een tv zie ik op een dag dat het 100 graden Fahrenheit (ca. 38 graden Celsius) in de schaduw is, maar in welke schaduw vraag ik me af…

Hier is dan ook lang niet alle grond geschikt voor landbouw, en zijn hele stukken niet in cultuur gebracht. Er zijn grote stukken prairie: vlaktes met gras, maar ook met vetplanten en cactussen. Een bijnaam voor dit gebied is Dust Bowl, die als volgt is ontstaan.

In de crisisjaren van de twintigste eeuw (zo rond 1930) was door menselijk ingrijpen een groot deel van het gras verdwenen en dat had tot gevolg dat er grote zandstormen ontstonden als het weer eens hard waaide en het al lang droog was geweest. Het is een keer zo erg geweest dat overdag de lantaarnpalen aan moesten om een beetje te kunnen zien op straat, en zelfs in New York en Washington DC had men er last van. Nu is het gebied weer helemaal aangeplant met daarvoor geschikte grassoorten en is dat probleem over.

 

De laatste dagen in West Kansas en Oost Colorado zijn zwaar. Het is heet, de wegen zijn recht, lang en leeg, en de voorzieningen (benzinestations) liggen soms wel 60 en 75 km uit elkaar. En dan nog de wind. Soms windkracht 5 à 6 (eigen inschatting), meestal uit zuid of zuidwestelijke richting, en dat betekent opzij of tegen. Bovendien gaat het op een aantal achtereenvolgende dagen in de loop van de middag regenen, hagelen en onweren!

Als ik dan kilometer voor kilometer zwoegend afleg, voel ik me heel nietig in deze imponerende omgeving. Ik moet flink afzien, maar realiseer me ook, dat dit voor mij een wezenlijk onderdeel van de tocht is: met menselijke kracht, op je volgeladen fiets, deze eindeloze kilometers in dit grote land overbruggen. Dat was het beeld dat ik 8 jaar geleden (letterlijk) voor me zag, en dat ik nu aan den lijve ondervind. Fantastisch! (Als ik een douche heb genomen en weer ben uitgerust…)


En dan dit nog...

Antwoord op de vraag:
"Hoe is het om alleen op pad te zijn?"
Tijdens het fietsen vind ik het geen enkel probleem om alleen te zijn: fietsen is een vrij solistische bezigheid, zeker hier in Amerika, waar je nergens naast elkaar kunt fietsen. Bovendien ontmoet ik regelmatig andere fietsers, die dezelfde tocht maken, en waarmee je dus heel wat ervaringen kunt uitwisselen. Overdag zie je elkaar niet zoveel, maar je treft elkaar wel regelmatig op dezelfde overnachtingplaatsen (ook al omdat er niet zoveel zijn), en dat is heel gezellig.

Met 3 anderen vorm ik min of meer een 'groepje' dat (on)regelmatig met elkaar optrekt: een jong Nederlanders stel: Annemieke en Paul (zij houden ook een website bij, en het is misschien wel leuk om hun kijk op deze tocht ook eens te lezen: www.tandemstel.nl, inderdaad ze rijden op een tandem) en Sid, een Amerikaan (iets ouder dan ik), die ons heel veel over Amerika en het hoe en waarom van veel zaken kan uitleggen, Sid is namelijk heel breed geïnteresseerd.

 

Maar ik mis wel de mensen die me dierbaar zijn: Jos, familie en vrienden. De mensen aan wie je je verhaal kwijt wilt, en van wie je wilt weten hoe het met hen gaat. Natuurlijk kan ik via telefoon (gesprek of sms) en e-mail wel met hen communiceren, maar dat blijft behelpen.

 

Iets anders wat ik ook wel mis, is een bepaalde vorm van gezelligheid, misschien heet dat wel gemoedelijkheid. Ik mis bijvoorbeeld het op een zomeravond op een terrasje zitten leuteren, of bij Carel en Connie van café De Vlaamsche Reus een kletspraatje te maken en met een cappuccino samen met Jos het cryptogram (proberen) op te lossen. Of bij Hans en Hettie van Restaurant Toledo lekker aan de bar een zaterdagavond lang tapas eten. Het gezellige borrelen na een inspannend uurtje spinnen op donderdagavond bij Wiljan van Sportcentrum De Plantaan.

Het is hier veel meer op snel ingericht. Als je hier uit eten gaat, heb je de rekening al op tafel liggen nog voor je koffie (ook zo'n Nederlandse gewoonte, Amerikanen doen dat vrijwel nooit) hebt kunnen bestellen. Ook de inrichting van kroegen en restaurants ziet er niet gezellig uit: plastic en skai voeren de boventoon.

En verder…. verder mis ik jullie allemaal natuurlijk een beetje!! Jullie mij ook een beetje?

 

Bijzondere slaapplaatsen

  1. of eigenlijk de manier waarop ik daar kom
    Als ik in een dorp aan mensen vraag of ze een h/motel weten, antwoorden ze dat er 'nearby' wel iets is. De afgelopen weken heb ik wel geleerd dat voor autorijdende Amerikanen 'nearby' niet hetzelfde is als voor mij. Dus ik vraag: hoe ver? Ongeveer 10 mijl (16 km) is het antwoord. Ik zucht wat en vertel hun dat die afstand voor een fietser aan het eind van de dag niet echt dichtbij is. Maar dat is geen probleem voor hen. Ik moet maar achter hun auto aan fietsen, dan rijden zij naar huis (only 3 blocks, 3 straten verderop), dan gooien ze het tweedehands bankstel dat ze net gekocht hebben uit de auto, kan mijn fiets en bagage erin, en zullen ze mij wel even naar dat hotel brengen!
    Afijn, na ook nog een rondrit door de omgeving te hebben gekregen, word ik een half uurtje later voor de ingang van een nieuw hotel afgezet!

  2. of eigenlijk het gesprek dat ik daar had
    Als ik in een City Park onder een shelter in de schaduw mijn dagboek aan het bijwerken ben, komen er 2 meisjes bij me zitten, en beginnen de gebruikelijke vragen te stellen: "waar kom je vandaan, waar ga je naar toe, uit welk land kom je?" Maar dit keer houdt het daar niet mee op. Ze willen ook van alles over Nederland weten, of we een eigen taal hebben (die ik vervolgens onder grote hilariteit demonstreer), of de kinderen ook naar school moeten, wat ze daar leren, enz, enz. Als ze horen dat kinderen van de basisschool in Nederland 6 weken vakantie hebben, worden ze helemaal enthousiast: zij hebben 12 weken vakantie! Wat zullen de kinderen in Nederland jaloers zijn als ze dat horen. Er wordt meteen een vriendje bijgeroepen die ook van dit heugelijke feit op de hoogte wordt gesteld.
    Als ze na een uurtje weer opstappen, geeft het meisje dat verreweg de meeste vragen heeft gesteld mij een hand, stelt zich voor als Ellis, en verontschuldigt zich voor het feit dat ze mij zolang heeft lastig gevallen met al haar vragen! Ze is 10 jaar oud!

  3. een eigen tuinhuisje, bezoek met een uitspraak om te onthouden
    Nadat is gebleken dat de camping niet over douches en wc's beschikt, ze zijn helemaal ingericht op zelfvoorzienende RV's (Recreational Vehicles = campers), het City Park me niet aanstaat omdat daar wat jeugd rondhangt dat wat tegen me begint te schreeuwen, besluit ik bij een B&B adres aan te bellen. Ze hebben wel een kamer voor me, en hoewel de prijs wat aan de hoge kant is besluit ik toch maar even te kijken. Ik blijk een compleet ingericht en vrijstaand tuinhuisje te kunnen huren, met keukentje, aparte badkamer met een ouderwetse badkuip, airco, koelkast, koffiezetapparaat, ontbijt op de kamer, enz. Bovendien staan in de tuin wat tuinstoelen en een paar grote bomen, dus veel schaduw. Bij temperaturen boven de 35 graden is dat erg belangrijk! De beslissing is dan snel gevallen, ook al omdat ik van plan was weer eens een snipperdag op te nemen.
    De volgende avond nodig ik mijn vaste fietsmaatjes (Paul, Annemieke en Sid) uit om een biertje te komen drinken, ik heb immers een koelkast! Als we een poosje zitten te kletsen wordt er op de deur geklopt en staan er 2 'neighbours' voor de deur die zelf ook (race)fietsen en graag van alles van ons willen weten. Ze werken beiden aan een universiteit en wielrennen zo'n 2 à 3 keer in de week; er is ook een soort tocht door Kansas waar ze wel eens aan mee hebben gedaan. Maar zo'n tocht dwars door Amerika, nee daar hebben ze de tijd niet voor, daar is het werk te belangrijk voor. Ze hebben niet eens de tijd om alle vakantiedagen op te maken (waar heb ik dat eerder gehoord?). Ze zijn stomverbaasd als ze horen dat Paul onbetaald verlof heeft genomen, Annemieke haar baan heeft opgezegd, en Sid en ik allebei een vorm van wat ze hier 'early retirement' noemen, genieten.
    En dat we daar alle vier nog geen dag, nog geen mijl spijt van hebben gehad, ook niet in de hitte en met de harde tegenwind in Kansas! DE uitspraak van de avond wordt dan ook: "A bad day on a bicycle is better than a good day at work". Het plan om vroeg naar bed te gaan omdat ik de volgende dag weer vroeg op pad wil gaan, valt in duigen, het is veel te gezellig! (Voor alle duidelijkheid ik ben de volgende dag wel vroeg op pad gegaan!)

Massage
Amerikaanse fietsers hadden mij al eens aangeraden om in een plaats waar een 'Spa' (een soort gezondheidscentrum) was, daar eens naar toe te gaan voor een massage. Dat heb ik dus gedaan, en het is een bijzondere ervaring geworden.

Ik had het idee om mijn benen eens goed te laten masseren, om weer met nieuwe energie op pad te gaan. Maar het ging niet alleen om mijn benen, het ging om mijn hele lijf!

Ik moest een spaarzaam verlicht kamertje binnengaan, waar New Age muziek te horen was en het naar wierook rook, moest me helemaal uitkleden en onder een laken gaan liggen. Daarna kwam de masseuse binnen, en heeft mijn hele lijf, op een zeer discrete manier, gemasseerd. Het was heerlijk, en het duurde lekker lang: anderhalf uur!
Een echte aanrader!

 

Ontmoeting met een vrachtwagenchauffeur
Ik stop bij een 'Rest Area' (soort parkeerplaats met picknick tafels) omdat ik er ook een pomp meende te zien, en het leek me heerlijk om m'n kop daar onder te houden. Maar helaas de pomp was door vandalen buiten werking gesteld. Er stond ook een vrachtauto geparkeerd, waarvan de chauffeur uitstapte toen hij mij daar zag. Hij was ook een fervent fietser, had zelfs de mountainbike, ‘n mooie oude Specialized, in de slaapcabine staan. Hij wil zelf ook ooit deze tocht fietsen, dus wilde hij van alles van me weten. Hij had al een deel van de routekaarten in huis.

Van hem hoor ik o.a. dat vrachtchauffeurs pillen met cafeïne slikken om beter wakker te kunnen blijven. Toen hij hoorde dat ik eigenlijk de pomp had willen gebruiken, bood hij mij z'n handdouche aan (die vrachtauto's zijn van veel gemakken voorzien!), zodat ik lekker daar m'n hoofd onder kon houden. Ook al mijn waterflessen werden aangevuld, en tot slot kreeg ik nog een halve liter Gatorade (sportdrank) mee. Weigeren was uitgesloten.

Van mij hoor je geen kwaad woord meer over vrachtwagenchauffeurs!

Leuke verrassing:
Hoewel er niets op de kaart staat is er ineens bij een kruispunt een golfbaan. En, waar ik op hoop, komt uit: er is een restaurantje bij, waar ze veel koud water hebben en een lekkere sandwich.

Cirkelvormige maïspercelen
Ik heb hier maïspercelen gezien in de vorm van een cirkel. Ze worden met een beregeningsinstallatie (meer dan 100 meter lang) die om z'n eigen as draait, van water voorzien. Daar omheen liggen vaak rechthoekige tarwepercelen.

De politie is je beste vriend
Als ik in volle vaart op weg ben naar een dorpje in Oost Colorado, om te proberen voor de regenbui daar aan te komen, word ik aangehouden door de Sheriff. Wat is er mis, heb ik te hard gereden?

Nee, hij vertelt me dat er een zware onweersbui met hagel op komst is, en dat ik beter in het eerstvolgende dorp kan stoppen om de bui af te wachten. Dat komt goed uit, want daar wilde ik toch al overnachten, maar wat een service! Dus ook hier geldt "The Sheriff is your best friend". Dat zie je nou nooit in een Amerikaanse film!

OK, genoeg over Kansas (en een klein stukje Colorado), ik heb inmiddels de eerste contouren van de Rocky Mountains gezien. Die ga ik samen met Jos verkennen.

 

Informatie voor de sponsors:

  • Het totaal aantal door Valentijn gereden kilometers bedraagt tot nu toe: 4325 (dat is 525 km meer dan ik van tevoren had ingeschat! Sommigen van jullie moeten dus een een deel van het vakantiegeld opzij zetten...)

  • Het totaal aantal door Jos gereden kilometers bedraagt tot nu toe: 0
    (maar dat gaat drastisch veranderen!)

  • Het totaal aantal lekke banden is nog steeds: 2


 

door naar Kansas (foto's)

 

Home

TransAm Trail 2005

Home