Home Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg Home

 

2011 - Fietsen in het zuidwesten van de VS: Colorado

 

 

Inleiding

 

 

 

Arizona:

 

tekst

 

 foto's

 

 

 

Utah:

 

tekst

 

 foto's

 

 

 

Colorado:

 

tekst

 

 foto's

 

 

 

 

Algemene informatie

 

 

16 juni (78 km, 2203 m)

We zijn beiden weer goed hersteld van de inspanningen van gisteren (we zijn immers goed getraind!) als we op pad gaan voor een niet bijster interessante etappe van 75 km.

We zitten nu in een overgangsgebeid van de grote natuurparken die we hebben bezocht naar ons volgende doel, de Rocky Mountains.

Was het gisteren en eergisteren woestijn, vandaag is het vooral landbouwgebied (bonen) waar we doorheen fietsen. We hebben de laatste 40 km een harde zijwind, die deze etappe nog knap lastig maakt.

We zijn vandaag de grens tussen Utah en Colorado overgestoken.

Omdat er vandaag verder niet veel te melden valt, 2 andere dingen.

1. Toen we gisteravond gingen eten vond ik dat ik wel een biertje verdiend had na al die liters water. Helaas pindakaas, we waren in een zgn, dry city. Er bestaan in de VS nl. dry cities en counties (zeg maar onze provincies)) waar het niet is toegestaan alcohol te verkopen. Soms zit er wat rek in zo'n non-alcoholic wet en mag er alleen alcohol worden verstrekt in combinatie met eten. Soms zit er zelfs heel veel rek in, en wordt een zak chips al als eten beschouwd.

2. Amerikanen kunnen behoorlijk direct zijn. Toen we een paar dagen geleden bij de Organic Farmer brood kochten en hem vroegen of er wel vaker fietsers wat bij hem kwamen kopen, was zijn antwoord: Ja hoor, alleen niet zo oud als jullie...

 

17 juni (72 km, 2175 m)

Vandaag zijn we naar Dolores gefietst, een wat grotere plaats (1000 inwoners) en veel voorzieningen: winkels, restaurants, bieb, accommodaties.

We blijven hier een dag extra om wat bij te tanken van de vermoeienissen van de afgelopen week.

De route hier naar toe was Ardens: alsmaar heuvel op, heuvel af, dus toch nog wel wat zwaar.

Het gebied waar we doorheen reden veranderde langzamerhand van agrarisch in luxe bewoond, waarschijnlijk door forensen.

We hadden gehoopt hier na ruim 800 km een fietsenwinkel aan te treffen om een nieuwe voorband voor Jos te kopen, maar helaas de zaak was opgedoekt. We zullen in ieder geval weer 130 km moeten wachten voor een volgende mogelijkheid.

We hebben de sneeuw in de Rockies al zien liggen!

Nog even over het weer. Tot gisteren hadden we nog geen druppel regen gehad, wel vaak veel wind. Gisteravond is dus de eerste regen gevallen, niet genoeg om het regenjack aan te trekken, maar toch. Het stormde wel ongelofelijk hard. Al met al duurde dat een half uurtje.

Tijdens het fietsen hebben we in ruim 4 weken nog geen druppel gehad; dit is natuurlijk wel de goden verzoeken....

 

18 juni (8 km, 2124 m)

We hebben vandaag een echte uitrustdag gehouden. Dat betekent: niet vroeg opstaan, bak koffie in downtown Dolores, lunchen op z'n Amerikaans, dus hamburger/hotdog met een soda (cola, sprite) i.p.v. een bruine boterham met kaas en een beker melk....

In de bieb heb ik op een pc dit reisverslag weer voor een aantal dagen kunnen bijwerken. We hebben daar ook alvast wat zitten googlen naar de transportmogelijkheden voor het laatste deel van de reis; het is nog onduidelijk hoe we op het vliegveld van Denver kunnen komen.

Verder hebben we vooral veel zitten lezen in onze e-readers op een vlonder bij de Dolores River.

 

19 juni (60 km, 2672 m)

We vervolgen onze tocht richting Rocky Mountains. De natuur wordt weer mooier, vooral ruiger.

Omdat we alsmaar stroomopwaarts langs de Dolores River fietsen, klimmen we ongemerkt (bij wijze van spreken dan) ruim 500 meter; we stoppen na 60 km in Rico met 200 inwoners. We hadden door kunnen fietsen naar een grotere plaats (Telluride), maar daar vindt dit weekend (4 dagen lang) een groots Bluegrass-festival plaats, zodat alle accommodaties daar vol zitten. We hadden het festival graag bezocht, maar alles is al maanden uitverkocht, geen schijn van kans voor ons.

 

20-6 (49 km, 3116 m)

Het heeft vrijwel de hele nacht geregend!

Om een uur of 8 was het weer droog. De temperatuur was toen 0 graden Celsius (we zitten op ruim 2600 meter) en op de bergen ligt verse sneeuw. Als we na wat uitstel om 10 uur op pad gaan is de temperatuur al opgelopen tot 6 graden!

We gaan op weg naar Telluride, via een pas op ruim 3100 meter. De klim is gelijkmatig en dus goed te doen. Boven, op 3116 meter, is het 1 graad! We rijden net niet tussen de nieuwe sneeuw door, die ligt iets hoger.

Tijdens de ijskoude afdaling begint het een beetje te spetteren, en tijdens de laatste kilometers naar Telluride regent het, maar niet hard genoeg om het regenjack aan te trekken. Ik kan dus niet meer zeggen dat ik geen regen heb gehad tijdens het fietsen....

Telluride (2000 inwoners, op 2670 meter) is toeristisch, dus relatief druk en duur. 's Winters wordt hier volop geskied, 's zomers zijn er een aantal muziekfestivals.

Er is hier dus heel wat te beleven, in tegenstelling tot de vorige gehuchten waar we zijn geweest. We maken o.a. gebruik van de gratis (!) gondelbaan naar 3200 meter. Van daaruit heb je een prachtig uitzicht op het dorp, de omringende bergen met volop nieuwe sneeuw (op 20 juni!) en een waterval (Bridal Veil Fall) die ruim 100 meter naar beneden valt.

 

Fietenmakersnieuws:

Na bijna 1000 km eindelijk een fietsenmaker, zelfs 3 in 1 dorp! Maar geen van allen hebben ze de juiste maat... We beslissen het maar zo te laten, we hebben een opvouwbare buitenband bij ons in geval van nood.

 

21 juni (114 km, 2760 meter)

Onze fietstocht gaat verder de Rockies in, dat betekent dat we vaak zullen moeten klimmen, zo ook vandaag.

Na een rustige aanloop, dwz rustig qua klimmen, maar helaas is het nogal druk op de weg, begint een serieuze klim naar Dallas Divide Pass op ruim 2700 meter. Een mooie regelmatige klim, niet al te zwaar. Daarna tijdens de afdaling naar Ridgway is het gelukkig wel rustig op de weg. Op de pas een prachtig uitzicht op besneeuwde toppen.

Ridgway is een bijzonder dorp (400 inwoners), heel gezellig (dat kun je van de meeste dorpen in de VS niet zeggen), en helemaal in Western stijl: houten huizen met veranda's en winkels met ouderwetse reclameborden. Er zijn hier dan ook een aantal films opgenomen, o.a. "How the West was won" en "The Grit".

Ons eindpunt vandaag is Montrose, een leuk stadje.

 

22 juni (67 km, 2635 m)

Met de fiets, maar zonder bagage zijn we op pad gegaan naar Black Canyon of the Gunnison NP. Een vrij nieuw park (heeft pas in 1999 de status van National Park gekregen) en ook niet zo groot. Maar wel heel mooi! De rivier The Gunnison heeft door donkere, soms bijna zwarte rotsen een kloof van ruim 600 meter diepte gesneden. De rotswanden lopen letterlijk bijna loodrecht naar beneden (of naar boven, het is maar net waar je staat). Op een bepaalde plek is de kloof beneden bij de rivier maar 12 meter breed, en boven waar de uitzichtpunten zijn, ruim 100 meter.

In het park lopen ook zwarte beren rond; wij hebben er helaas (?) niet één gezien.

We hebben met de fiets een aantal van die uitzichtpunten bezocht, en .... uiteraard foto's gemaakt.

 

23 juni (108 km, 2655 m)

Steeds verder de Rockey Mountains inrijden, betekent veel klimmen. Als je dat niet wilt, moet je in de Betuwe gaan fietsen.

Vandaag hebben we weer 2 flinke klimmen achter de kiezen, met de top beide keren boven de 2600 meter. Omdat de lucht al weer enkele dagen wolkenloos is (sinds het buitje op 20 juni), is het ook weer behoorlijk warm: 30 graden in de schaduw. Kortom, we hadden het biertje, toen we om 6 uur over waren, wel verdiend.

We hebben ruim 25 km langs een stuwmeer, Blue Mesa Reservoir gefietst; op/in het meer hebben we 1 bootje en 3 badgasten gezien… helaas was het op de rijweg heel wat drukker.

 

24 juni (54 km, 2610 meter)

Omdat we morgen een zware klim voor de boeg hebben (bijna 900 hoogtemeters in 15 km), maken we vandaag een mooie, korte, niet al te zware etappe.

De koffie lopen we op in Parlin, weer zo'n dorp bestaande uit één gebouw, waarin een postkantoor, een restaurant, een winkel (o.a. wapens, cowboylaarzen, souvenirs) en het kantoor voor het RV-park (= camping voor campers).

Kort voordat we bij ons overnachtingsadres in Sargents (naar onze schatting ongeveer 100 inwoners) aankomen, zien we dat een motor(rijder) uit de bocht is gevlogen; de motor ligt total-loss in de greppel, de berijder loopt er wat verdwaasd bij te strompelen. Later wordt hij door een ambulance afgevoerd.

 

25 juni (63 km, 3448 meter)

Vandaag hebben we het hoog(s)tepunt van deze fietsvakantie bereikt: de Monarch Pass op 3448 meter hoogte, en na 883 hoogtemeters.

Het was een hele gelijkmatige klim, steeds 5-7%, dat betekent: best wel zwaar natuurlijk, maar goed te doen. Alleen in het laatste stukje raakte ik wat buiten adem, maar dat was meer een gevolg van de hoogte dan van vermoeidheid.

Voor fietsers onder jullie, die het precies willen weten: 15 km in iets minder dan 2 uur, de eerste 10 km met 22x27, de laatste 5 km met 22x30, maar wel  met een 17 kg zware fiets, 25 kg aan bagage en nog een paar kg water!

Veel wegen in de Rockey Mountains hebben een maximaal stijgingspercentage van zo'n 7%. Deze wegen zijn in het begin van de vorige eeuw aangelegd, toen mensen mobieler werden door de introductie van de auto. En de T-Fordjes van toen konden niet meer aan dan een stijgingspercentage van zo'n 7%.

Na de klim was het zo'n 40 kilometer lang afdalen: geweldig!

We hebben gisteravond besloten welke route we tijdens de laatste dagen hier gaan rijden. We gaan vanaf vandaag richting Pueblo (dat ik nog uit 2005 ken), huren daar een auto en gaan nog 1 of 2 dagen (hangt van de fietsetappes af) rondrijden in de Rockies, om te eindigen op het vliegveld van Denver.

Salida blijkt een heel erg gezellig historisch (dus 100 jaar oud...) centrum te hebben, waar je op een terrasje wat kunt drinken en buiten kunt eten; een grote verrassing.

's Avonds maken we in het City park nog een repetitie (open stage?) mee van een Line Dance groep.

 

26 juni (76 km, 2412 meter)

Tijdens de etappe van vandaag zien we nog steeds besneeuwde toppen van de Rockies, maar de afstand lijkt letterlijk en psychisch groter te worden: het einde nadert...

We rijden een hele tijd door een verrassend mooie, ruige kloof; hier persen de rijweg, de wilde Arkansas River en een spoorlijn zich door een nauwe ruimte.

We zien een aantal keren een jonge Amerikaanse fietser die van San Fransisco naar New York rijdt. Tijdens de koffie komt hij met ons babbelen, tijdens de lunch komt hij bij ons zitten, en een tijdje later zien we hem langs de kant van de weg staan en vertelt hij ons dat z'n band is "geëxplodeerd". Terwijl hij de nieuwe band aan  het oppompen is, begrijpen we wat hij bedoelt. We maken zo'n explosie van dichtbij mee! De band is minstens 15 cm ingescheurd. Het blijkt dat hij z'n band tot 8,5 bar oppompt! We hebben hem geadviseerd niet hoger te gaan dan 4,5 bar, zoals wij in Nederland gewend zijn. Gelukkig heeft hij nog een aantal reservebandjes.

We overnachten in een B&B; ziet er heel gezellig uit; is wel wat duurder dan een doorsnee motel, maar veel persoonlijker. Bovendien is het bier,dat we in een leuk aangelegde binnentuin kunnen opdrinken, gratis.

In diezelfde tuin zitten we 's avonds ook bij een vuurkorf te lezen.

 

27 juni (100 km, 2765 meter)

Na een ontbijt met versgemaakte Cinnamonroll, bacon&eggs, fruit en onbeperkt koffie, beginnen we aan onze laatste (fiets)etappe.

De eerste 20 km is meteen stevig klimmen, maar daarna is het bijna 70 km lang alleen maar dalen. Maar helaas, dit keer is de wind ons niet gunstig gezind. Voor het eerst hebben we echt de wind op kop. En de wind waait zo hard dat we regelmatig tijdens het afdalen bij moeten trappen om snelheid te houden.

Tijdens een mooi stuk door een nauwe kloof springen er opeens vlak voor mijn fiets 3 Bighorn Sheep (steenbokken) de weg over; ik heb ze zelfs op de foto kunnen zetten!

Uiteindelijk komen we in Pueblo, een weerzien na 6 jaar, zelfs in hetzelfde motel (met een andere naam).

En op het allerallerlaatst, we zijn al op de motelkamer, blijkt Jos weer een lekke (voor)band te hebben met 2 gaatjes!

 

 

2011 Home