Home Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg Home

 

2011 - Fietsen in het zuidwesten van de VS: Arizona

 

 

 

Inleiding

 

 

 

Arizona:

 

tekst

 

 foto's

 

 

 

Utah:

 

tekst

 

 foto's

 

 

 

Colorado:

 

tekst

 

 foto's

 

 

 

Algemene informatie

 

 

21 mei (54 km, 600 m)

Eerste fietsdag, kalm aangedaan, het is erg warm, 30 graden+. We hebben van 9 - 14 h gefietst, 50 km. Helaas veel over drukke wegen om de voorsteden van Phoenix (4 miljoen inwoners) uit te komen.

De eerste oleanders geroken, veel vogels gezien, vooral Stellar Jays (heel algemeen, zeg maar merels). Het motel waar we overnachten staat nog steeds binnen de gemeentegrenzen van Phoenix!

 

22 mei (79 km, 630 m)

Eindelijk de bebouwing uitgefietst, wel over een drukke US60, maar meteen de woestijn in!

Het is nog steeds boven de 30 graden, maar we klagen niet, we kiezen er zelf voor!

Je zult in Witmann wonen, wat een armoe. In Nederland zouden alle huizen onbewoonbaar zijn verklaard. En wat een zooi en afval rondom de huizen; huizen die bewaakkt worden door grote honden. In de volle zon is er dan ook nog een soort vlooienmarkt, waar een paar mensen rondlopen.

 

23 mei (95 km, 1850 m)

Vandaag een zware lange tocht gemaakt van Wickenburg naar Prescott. Zwaar door de lengte van 95 km en het vele klimmen. We zijn nl. vanuit Wickenburg op 600 m naar Prescott op 1600 m (mile high heet zoiets hier) via een pas op 1850 m hoogte gefietst.

Klimmen is zwaar, zeker in het begin van de vakantie als je nog moet wennen aan alle bagage op/aan de fiets.

Maar klimmem heeft ook positieve kanten:

- de natuur om je heen wordt steeds mooier

- na elke klim volgt een afdaling

Bovendien hadden wij vandaag nog als extra dat:

- de temperatuur door de hoogte " normale" waarden ging aannemen (20 - 25 gr)

- we vrijwel steeds de wind achter hadden

- de weg heel rustig en van uitstekende kwaliteit was.

De dorpen waar we door kwamen stelden niet veel voor, typical American. Prescott is voor Amerikaanse begrippen oud: gesticht in 1864!

Er is een straat waar ooit 40 whiskey-cafť's hebben gestaan (Whiskey Row), na een brand zijn er nog 25 van over!

 

24 mei (87 km, 1602 m)

Helaas was het vandaag veel drukker dan gisteren, op dezelfde weg.

Het was weer klimmen en dalen, uiteindelijk 50 m lager geŽindigd dan begonnen.

Onderweg 5 wilde zwijnen gezien.

De omgeving was minder leuk dan gisteren, veel van hetzelfde, struikgewas afgewisseld met gras.

Het eindpunt Ash Fork is echt 3 keer niks, terwijl het n.b. aan Route 66 ligt! Maar het heeft een motel en een kroeg, waar we snel in een gezellig gesprek raken en uiteindelijk Shuffle Board (soort sjoelen) gaan spelen.

 

25 mei (80 km, 2125 m)

Na een ontbijt van pannenkoeken en French Toast (wentelteefjes) gaan we de 26 km lange shoulder (vluchtstrook) van Interstate (snelweg) 40 op.

Zwaar, zowel fysiek (flink klimmen), als psychisch (druk, lawaai, enz.).

Pal voor Williams, maar na het snelweggedeelte, krijgt Jos een lekke band: de eerste sinds jaren.

Williams blijkt een leuk stadje te zijn, waar we koffie drinken in wat later ook een bikeshop blijkt te zijn!

Bij Williams is ook het hoogste punt van de dag: 2125 m. Daarna rijden we over een rustig golvende weg door naar Valle op 1825 m.

Morgen gaan we naar de Grand Canyon!

 

26 mei (62 km, 2150 m)

Door een flinke wind schuinachter zijn we vlot in Grand Canyon NP. Na in Yavapai Lodge ingecheckt te hebben en een lunch aan een picnic tafel, gaan we naar de South Rim.

Wat je dan ziet is niet te beschrijven, niet te vertellen, niet te filmen, niet te fotograferen. De werkelijkheid slaat alles, ook als je het voor de tweede keer (na 14 jaar) ziet. De natuur is zo overweldigend, je bent als mens zo nietig, onbeschrijfbaar.

Je maakt een hoop foto's, maar .... dat blijft behelpen.

 

27 mei (0 km, 2125 m)

Met de gratis shuttle bus gaan we naar het begin van de Bright Angel Trail; daar gaan we in de canyon afdalen!

Wat ben je als mens weer nietig, en wat is de natuur weer allerallergroots.

Ondanks het feit dat het Memorial Day Weekend is (het op een na drukste weekend van het jaar in de VS) en het bovenop de rim erg druk is, valt dat op de Trail erg mee.

Na steeds ongeveer een uur stoppen we bij een Rest Point, waar een hutje (vooral voor schaduw) en kranen voor water zijn.

We hebben ongeveer 2 uur afgedaald en waren na ruim 4 uur wandelen weer boven. Wel moe, niet uitgeput. De hitte is de grootste moeilijkheid, want hoe lager, hoe heter, en de verkoelende wind valt dan ook weg.

's Avonds tijdens zonsondergang over de Rim gelopen.

 

28 mei (10 km, 2125 m)

Eigenlijk zouden we vandaag vertrekken naar Williams, maar omdat het zo'n druk weekend is, hebben we wat accommodatieproblemen moeten overwinnen, met als gevolg dat we nog een dag in de Canyon zijn gebleven.

Na geÔnstalleerd te zijn in onze nieuwe kamer, hebben we een fraaie wandeling gemaakt met schitterende uitzichten en opnieuw een overweldigende natuur.

's Avonds met honderden anderen naar de sunset gekeken bij Hopi Point: marvellous!!

 

29 mei (100 km, 2285 m)

Vandaag echt uit Grand Canyon NP vertrokken. We hebben de oostelijke uitgang bij Desert View genomen, dat betekent nog 40 km genieten van prachtige uitzichten op de Canyon. Na Desert View is het landschap 30 km wat minder spectaculair, maar tijdens de laatste 30 km naar Cameron is het weer volop genieten geblazen van uitzichten op de canyon, die de Little Colorado River hier in het landschap heeft uitgeslepen.

Cameron was een handelspost waar alles (restaurant, winkel, motel, benzinestation, souvenirwinkel, enz.) rondom een grote parkeerplaats bij elkaar staat. Grappig.

We bevinden ons nu in Navajo Indian Reservation, dat betekent tevens dat we ons in een zgn. Dry County bevinden: dus geen biertje aan het eind van de etappe...

 

Opmerkelijk:

Vanaf ons vertrek, ongeveer een week geleden, staat er erg veel wind, die met vlagen stormachtig is (windkracht 5-6 is ons verteld). Tot nu toe hadden we die wind vooral achter, soms opzij. Maar vandaag waaide de wind nog harder dan de afgelopen dagen en hadden 'm vooral van opzij. Vervelend, het was oppassen geblazen om niet van de weg afgeblazen te worden!

 

30 mei (117 km, 2150 m)

Vandaag een lange, bijna 120 km lange tocht door Navajo Indian Reservation. Dwz door een bijna leeg gebied, alleen hier en daar wat bebouwing (meestal houten hutten of stacaravans) waar Indianen wonen, en natuurlijk verkoopstalletjes langs de weg waar, door Indianen gemaakte sieraden (kettingen, ringen), aardewerk en kleden worden verkocht.

In die leegte onderweg 1 benzinepomp annex kruidenier, waar we ons tegoed doen aan koffie met wat lekkers.

Maar wat een schitterende natuur! De Grand Canyon is dan wel het meest bekend, maar dit is ook prachtig en heel verrassend. Ge-wel-dig!

Ik heb natuurlijk de nodige foto's gemaakt, maar realiseer me dat deze foto's nooit een afdruk van de werkelijkheid zullen zijn, maar hopelijk wel een herinnering aan wat ik in werkelijkheid heb gezien...

 

NAVAJO INDIAN RESERVATION

Zoals we weten is er in het verleden niet erg respectvolvol met Indianen en hun cultuur omgegaan. Verschillende Indiaanse volkeren zijn uitgemoord of gedecimeerd. De grootste groepen die nog voorkomen, zijn o.a. Pueblo, Navajo, Hopi, Hualapai en Paiute.

De meeste Navajo indianen wonen in het grootste reservaat van de USA, het reservaat waar wij doorheen zijn gefietst. Je ziet en voelt de armoede waarin deze mensen wonen. Alles is oud, gammel, er is veel rommel en de winkeltjes zijn bijna leeg. Alcohol is een groot probleem.

Gelukkig is de Amerikaanse overheid gaan inzien dat de cultuur van de Indianen een belangrijk onderdeel is van de Amerikaanse geschiedenis. Er zijn dan ook allerlei initiatieven om de instandhouding van die cultuur te stimuleren.

De Navajo's (die zichzelf overigens Dinť noemen), worden vooral geholpen bij de verkoop van hun prachtig geweven kleden (zie 31 mei), aardewerk en sieraden.

 

31 mei (68 km, 2405 m)

Nadat we zijn uitgezwaaid door een Amerikaanse fietser, gaan we op pad naar Jacob Lake, waar overigens geen meer te bekennen is. Een niet zo'n lange etappe van 67 km, maar wel een hele zware, want het is nl. 67 km lang klimmen. We maken 1350 hoogtemeters en eindigen op ruim 2400 meter hoogte.

Maar mooi!

We rijden door/langs Vermilion Cliffs National Monument: steile rotsen in prachtige warme kleuren. Bovendien is de weg erg rustig, er is nauwelijks wind (!) en de omgeving is nog leger, nog desolater dan tijdens de tocht van gisteren. Prachtig!

Onderweg krijgen we bij een uitzichtpunt nog extra water aangereikt van 2 Amerikanen.

's Avonds naar een lezing geweest over de weefkunst van de Navajo Indianen: geschiedenis, technieken en de betekenis van de afbeeldingen. Heel interessant.

 

 

2011 Home