Home Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg Home
 

 

 

1999 - Rondrit door de Pyreneeën

 

Deel 1: Van Narbonne tot Espot

Na eerst in Den Bosch nog wat aan sightseeing te hebben gedaan, vertrekken we om half 5 met de NS naar Narbonne. Als wij de volgende dag om 10:00 uur met onze fietsen op het station van Narbonne staan, beginnen we eerst maar eens met een stevige bak koffie op een terrasje in de zon. We besluiten de eerste dag rustig te beginnen, ook al omdat we slecht hebben geslapen en aan de warmte moeten wennen.

Als we na een paar kilometer fietsen de drukke D613 verlaten, rijden we meteen de rust in en kunnen we gaan genieten van de omgeving: veel wijngaarden met prachtige rotsen op de achtergrond. Na een Franse (dus warme) lunch in Ripaud (menu à 69 FF) moeten we kilometers lang klimmen. Flauwtjes weliswaar, maar de al genoemde slechte nachtrust, het feit dat het voor ons de eerst warme dag is en ook nog eens een stevige tegenwind, zijn genoeg ingrediënten om al om 4 uur op de camping van Tuchan neer te willen ploffen. Helaas! De camping blijkt (op 14 juni) nog gesloten. We kunnen nog 15 kilometer verder fietsen om te zien of we op de volgende camping wel terechtkunnen, of we nemen onze intrek in de Hostellerie Mont Tauch. Tot dat laatste besluiten we, na ook nog vergeefs naar een gîte d’étape gezocht te hebben.

De volgende dag klimmen we vanuit Tuchan, via Estagel naar de Col de la Bataille (265m). In Thuir gebruiken we de lunch. Na enig zoeken vinden we de weg naar Llauro. Vanaf Fourques tot op Col de Llauro (380 m) is het weer klimmen geblazen, het stelt nog niet zo veel voor, maar het is al wel inspannend voor plattelanders zoals wij. Een heerlijke afdaling brengt ons tot in Céret. Hier zetten we ons tentje neer op de camping municipal.

Museo Dali in Figueras

Na de eerste nacht kamperen vergt het bij ons altijd nogal wat tijd voordat we op pad kunnen. We vertrekken dan ook pas om half 11 onder een strak blauwe hemel. We moeten ook nog op zoek naar campinggas, een goede fietskaart van de Pyreneeën (Firestone 443) en batterijen voor het fototoestel. We komen dan ook maar moeilijk op gang en uiteindelijk maken we de meeste kilometers op het heetst van de dag. Nadat we de Frans - Spaanse grens zijn gepasseerd, rijden we ook nog een tijdlang op een drukke weg, dus kun je wel spreken van een niet zo'n geslaagde dag. Pas laat in de middag komen we op de voor ons pas echt interessante "witte" weggetjes terecht. En gelijk is het weer heerlijk rustig. Om 6 uur komen we moe en bezweet aan op de mooie camping van Esponella. Het is hier nog heerlijk rustig, er staan wel een aantal Nederlanders, maar de vaste Spaanse campinggasten komen nu alleen nog maar in het weekend.

De volgende dag is het vrijwel meteen klimmen geblazen. Na een uurtje begint het te regenen en doen we zelfs het regenjack aan. Gisteren zaten we nog te puffen van de hitte. Dit zijn dus de Pyreneeën. Het kan verkeren.

Lunchen met uitzicht op Santa Pau

 

De weg van Banyoles naar Olot is rustig, maar er moet wel veel geklommen worden. Het is allemaal nog niet zo steil, maar toch moet het kleinste blad er af en toe op. In Santa Pau houden we lunchpauze en eten we onze onderweg gekochte (bruin!) brood op. Vanuit Santa Pau klimmen we nog zo’n 2 kilometer, om vervolgens af te dalen naar Olot, waarbij we camping La Fageda voorbij denderen. Dit hadden we achteraf gezien beter niet kunnen doen. Het blijkt namelijk de enige camping in de omgeving te zijn die open is. We proberen nog wel of we via het toeristenbureau wat wijzer kunnen worden, maar ook dat is helaas gesloten. Wat een feest! Er zit maar één ding op en dat is terug naar camping La Fageda. Dat betekent dat we nog ruim 3 kilometer mogen klimmen. Gelukkig ziet de camping er prima uit. Ook hier weer veel vaste plaatsen. We eten op het terras van het campingrestaurant. De menukaart is in het Catalaans, ons Spaanse woordenboekje biedt dus niet veel soulaas.

Op weg naar de Col de Coubet

 

De volgende dag is het schitterend weer en gaan we vol goede moed op pad: we beginnen immers met een afdaling van ruim 3 kilometer! Na ongeveer 8 kilometer beginnen we aan de klim naar de Col de Coubet (1010 m) en de Col Canes (1125m). De eerste wat meer serieuzere testen. Behalve dat we in het begin weer aan het klimmen moeten wennen, en halverwege een hongerklop moeten overwinnen, is het goed te doen. Daarna is het vooral afdalen tot aan Ripoll, Daar gaan we op zoek naar een camping. Dat valt niet mee, want er is geen enkele verwijzing. We treffen scholieren die het leuk vinden om Engels te spreken, en zij weten er een. Daar aangekomen staan we niet te trappelen van enthousiasme en we besluiten naar een andere camping op zoek te gaan, 6 kilometer verderop. Eenmaal aangekomen bij de weg waaraan de camping moet liggen, worden we zo ongeveer de hemel in gestuurd. De weg gaat op een bepaalde plek met 18% omhoog. Dat wordt dus lopen. Eenmaal op de camping zijn de problemen nog niet over, want ook op de camping gaat de weg naar de receptie weer tig procent omhoog. Gelukkig is het een prima camping en we besluiten om hier een rustdag te gaan houden. We zijn nu toch al 6 dagen aan het fietsen en de kilometers waren af en toe knap zwaar.

Na gedoucht te hebben rijden we naar Ripoll voor boodschappen, een terrasje en een hapje eten. In Ripoll krijgt Valentijn een lekke band, en…. de plakspullen liggen op de camping (4 kilometer verderop)! De band wordt uiteindelijk om 8 uur op vrijdagavond door een plaatselijke fietsenmaker geplakt. Het is een zeer secuur mannetje en het neemt dan ook veel tijd in beslag. Het kost dan ook 300 Pts (± ƒ 3,90!!!).

De volgende dag (zaterdag) houden we een rustdag. Lekker laat opstaan en alles heerlijk relaxed doen. Het is een warme dag en zoals gebruikelijk op een rustdag plegen we fietsonderhoud en doen we de was. De dag erna knopen we er nog een rustdag aan vast. We hebben nog géén zin om op pad te gaan en we bedenken dat het vast wel druk op de weg zal zijn met veel Spanjaarden.

Aan het eind van de dag drinken en eten we samen met onze Brabantse campingburen. Erg gezellig. De Spaanse weekendgasten zijn weer naar huis en het is dus weer heel stil op de camping.

De volgende maandag (21 juni) gaan we op pad naar Sant Llorenc de Morenys, een tocht van 83 km. De weg die we fietsen is weer erg rustig. We stoppen bij een stuwmeer om te luisteren naar de stilte. Een mooie gewaarwording. Het is hier werkelijk prachtig. Onderweg doen we in het dorpje Borreda inkopen en drinken er koffie. Borreda is een schitterend dorp met pittoreske smalle straatjes. Net voor Berga begint de weg te stijgen en na zo’n 15 km bereiken we bij een tunnel het hoogste punt tot nu toe (1210 m).Vanaf hier gaat het weer kilometers naar beneden.

Dak in Borreda

 

Bij Llinars de l’Aigua d’Ora is wel een camping maar we besluiten nog door te gaan tot Sant Llorenc de Morynys. Dat is achteraf gezien niet zo’n goede beslissing geweest, want de laatste 13 kilometers blijken erg zwaar te zijn, zeker als je vlak voor de camping ook nog een lekke band krijgt. Het is weer het oude lek, dus nu leggen we er maar een nieuwe binnenband in. We zijn daardoor voor ons doen laat (half 7) op de camping. Er is niemand bij de receptie, maar iemand vertelt ons dat wij ons gewoon kunnen installeren en ons morgenochtend wel in kunnen laten schrijven. Op de camping staat nog één Nederlands stel, verder zijn het veel vaste standplaatsen van Spanjaarden, die hier alleen in het weekend zijn.

Vandaag een korte etappe van ruim 55 kilometer naar Coll de Nargo die meteen met een klim begint. Na een moeilijke start verloopt de klim soepel. De col ligt op 1480 meter. We hebben de weg weer voor ons alleen en de omgeving is schitterend. Het is hier echter zo rustig dat wij ook geen koffie oplopen en dat is natuurlijk minder. Het is vandaag weer heet. In de middag zelfs bloedheet. Er is nagenoeg geen wolk aan de hemel te zien. In Cambrils eten we in een fonda macaroni en lopen we eindelijk ook onze koffie op. Hier besluiten we door te fietsen naar Coll de Nagro, ondanks de hitte en de klimmen die er nog in zitten. Coll de Nargo ligt prachtig op een heuvel aan het meer, maar het stelt verder bar weinig voor en echt gezellig is het er ook niet.

Vanwege de ongunstige ligging van de camping nemen we onze intrek in hotel Betriu. We kunnen de volgende ochtend geen ontbijt krijgen, want de familie / eigenaren hebben een feest en moeten vroeg op pad. Dus zitten we in de ontbijtkamer met onze eigen kampeerspullen te ontbijten…

Al met al zitten we om 10 uur op de fiets richting Tremp. De temperatuur is dan nog redelijk aangenaam. Net buiten het dorp wordt het wegdek slecht en dat blijft de hele dag zo. ’s Middags hebben we er tijdens het afdalen zelfs veel last van. De klim naar de Col de Boixols is niet makkelijk, maar de omgeving vergoedt weer een hoop. Na de Col de Faldella verandert het landschap ineens en hebben we het idee in Zuid-Frankrijk te fietsen. Het wordt vlakker, de bergen zijn weg en het is bloedheet. Onze eindbestemming voor vandaag is eigenlijk Talarn, maar daar kunnen we in de weide omgeving geen camping vinden. Dus nemen we onze intrek in hotel El Siglo XX in Tremp. 's Avonds gaat het regenen en zelfs onweren.

Een mooie gelegenheid om te bespreken hoe we onze route zullen gaan vervolgen. We hebben tot nu toe in Spanje een route gevolgd die is beschreven in het routeboekje "Le Tour des Pyrénées à vélo" van Georges Véron. We besluiten daar nu van af te wijken en verder richting Sort te gaan. We willen van daaruit naar Espot fietsen en daar gaan wandelen.

Voor ons geen tunnel, 

maar een prachtig uitzicht

 

De volgende dag rijden we een hele plezierige etappe van Tremp naar Llavorsí. We hebben ons ingesteld op 43 km flink klimmen, maar we rijden de hele tijd langs de rivier la Noguera de Palmaresa en stijgen maar langzaam. De weg naar Sort is druk maar wel heel erg mooi. Op sommige plekken mogen we als fietser de tunnels niet door en worden we via de voormalige hoofdweg omgeleid, alleen maar prettig want dat is super rustig. De natuur is ook weer overweldigend en we genieten dan ook volop.

 

 

Llavorsí 

 

We rijden rond het middaguur Sort al binnen na een ontspannende rit. Het is vandaag San Juan (een feestdag waarvoor gisteravond al veel vuurwerk is afgestoken) en er is van alles in Sort te doen. Heel gezellig. Op een terrasje gebruiken we de lunch. We besluiten nog door te fietsen naar de camping in Llavorsí (op 825 m). Na het onweer van gisteravond is het vandaag weer strakblauw en rond het middaguur dan ook al weer goed warm. 's Avond gaat het toch weer regenen en dat blijft uren doorgaan.

 

Espot

 

De volgende ochtend is alles dan ook kletsnat. We gaan beginnen aan de steile 19 kilometers naar Espot. De eerst 12 km zijn nog golvend en dus goed te doen. Nadat we de zijweg naar Espot zijn ingeslagen is het gedaan met de pret. Het stijgt meteen behoorlijk, maar door op de juiste momenten even te stoppen komen we toch vrij soepel boven, ondanks het feit dat er 2 flinke stukken van 10% in zitten. We nemen  de tweede camping die we tegenkomen (Sol I Neu) en dat blijkt een goede keuze: prima sanitair, lekker gras, schaduw op z’n tijd en dicht bij Espot zelf. Het ziet er hier geweldig uit. Gigantische bergen omringen ons. Espot zelf is een toeristenpark, maar dat weet je van te voren.

 

Naar Inleiding 1999 Narbonne - Espot Espot - Narbonne Home
Parque Nacional Aigues Tortes algemene informatie

 

bijgewerkt: 08-apr-2010