Home

Fietsvakantieverhalen van Valentijn van den Berg

Home

 

2019 - Fietsen van Wageningen naar Venetië

 

Deel 2: van Innsbruck naar Venetië

 

 

 

 

Inleiding

 

 

 

Wageningen-Innsbruck

 

tekst

 

foto's

 

 

 

 

Innsbruck - Venetië

 

tekst

 

foto's

 

 

 

 

Algemene informatie

 

Za 29-6

Vandaag rustdag, dwz dat we met de Nordkettebahnen omhoog gaan naar de Hafelekar Spitze tot 2256 meter, en dan nog een stukje wandelend tot ca. 2300 meter.

De tocht naar boven gaat via 2 overstapstations, maar binnen een half uur hebben we ruim 1600 meter overwonnen. Boven is het prachtig. Het is nog vrij rustig (om 10 uur) en de uitzichten op de besneeuwde bergen is fenomenaal. Ook de kale rotshellingen imponeren. We wandelen wat rond, lopen naar het hoogste punt en naar een aantal andere uitzichtpunten. Ook het uitzicht op Innsbruck is fraai.

Daarna dalen we met de kabelbaan af tot 1900 meter, nemen koffie met een Pretzle, en kijken ook hier onze ogen uit. Er staan zelfs ligstoelen om liggend van het uitzicht te kunnen genieten. Ook hier zijn nog uitgebreide sneeuwvelden, die uiteraard nu wel aan het smelten zijn. Wat niet verwonderlijk is bij 26 graden op 1900 m.

Als we tegen drieën weer beneden (in Innsbruck) zijn valt de hitte dan ook echt op ons. Pfffft.

Na nog wat fietsonderhoud gaan we de oude stad in voor een grote Radler.

 

Zo 30-6

Na weer een prima ontbijt (het wordt inmiddels afgezaagd), gaan we voor ons doen bijtijds (8:40 uur) op pad i.v.m. de hitte en zwaarte van de tocht: we gaan de Brennerpas over op de heetste dag tot nu toe! Voor Innsbruck is vandaag 37 graden voorspeld!

De stad uitfietsen gaat probleemloos met de GPS ; met alleen de Bikeline-beschrijving en -kaartje zou het een heel ander verhaal zijn geweest.

Als we net de stad uit zijn, begint er een fikse klim van >10% die veel langer is (3,5 km) dan ik had ingeschat en bovendien ook nog over een drukke weg. Daarna gaat het makkelijker over een rustiger weg. Maar dan gaat het mis met de fiets van mijn partner: de voorderailleur loopt verschrikkelijk aan. Met veel moeite kan ik het oplossen. Het gevolg is wel dat ze alleen nog het binnen- en buitenblad kan gebruiken. In de bergen is dat niet de slechtste oplossing...

Het oponthoud kost ons beiden een hoop stress = energie = zweetdruppels.

Na  enige tijd komen we in Sankt Peter, waar we moeten stoppen van een verkeersregelaar en te horen krijgen dat het dorp voor alle verkeer een half uur is afgesloten, omdat... ja waarom? We nemen een kijkje: er speelt een dorpsharmonie, er worden schoten gelost door de plaatselijke schuttersvereniging en leden ervan worden beëdigd. We vinden een manier om toch verder te kunnen fietsen, met als groot voordeel dat er nu nauwelijks verkeer is, want de weg is immers afgesloten.

We fietsen verder tot Matrei am Brenner voor cappuccino+. Het kost nogal wat moeite om een geschikte plek te vinden, maar uiteindelijk lukt het. We zitten binnen bij hotel Krone, maar dat is met zoveel hitte geen probleem.

Hierna begint al snel de echte klim naar de Brennerpas. Die valt eigenlijk wel mee w.b.t. de warmte en steilheid, de weg is wel druk, maar het verkeer komt in golven.

Om 3 uur zijn we boven, en dus in Italië.

Daarna volgt er een 15 km lang en schitterend vrij liggend fietspad, waarbij we lange tijd uitzicht hebben op de Stubaier gletsjer. Het gaat gedeeltelijk door een bos en de afdaling is zo prettig dat we bijna niet hoeven te remmen. In Colle Isarco eindigt het pad en we besluiten om in dit dorp onderdak te zoeken. Dat is Alpin Hotel Gudrun geworden. Een prettige ontvangst, grote kamer met balkon. Het enige nadeel is dat de snelweg hoog boven ons langsgaat en het uitzicht bederft. Van het geluid van de snelweg horen we op onze kamer trouwens niets.

We gaan hier ook het avondeten gebruiken.

Dat eten is een belevenis geworden. Het aperitief was in de tuin, incl. een toespraak, in het Italiaans, waar we dus niets van begrepen hebben, en het afschieten van 1 stuks vuurwerk. Daarna naar binnen voor een 4 gangen menu (à €20): salade buffet, spinazie met geraspte Parmezaanse kaas, kip met kerriesaus, rösti en groente en tiramisu.

Later op de avond gaat het onweren en regenen, heel verfrissend.

 

Ma 1-7

Voor 9 uur op pad, om na 5 km te stoppen bij een fietsenmaker in Sterzing. Die heeft binnen een paar minuten en 2 testrondjes het derailleurprobleem (redelijk naar later blijkt) opgelost.

De volgende stop is 1 km verder voor cappuccino op een gezellig pleintje in Sterzing.

Dan moeten we eindelijk echt gaan fietsen. En dat gaat goed, want het is op en af, meer af dan op, en het is eindelijk niet meer zo heet. Het onweer van gisteravond heeft duidelijk voor afkoeling gezorgd.

Jammer dat de hoge bergen met sneeuw zijn verdwenen en dat we vaak dicht langs de Bundesstrasse en de snelweg rijden, wat veel geluidsoverlast geeft.

We houden een tweede koffiestop in Fortezza omdat het dreigt te gaan regenen. Dat blijft bij dreigen, hoewel de straat nat is van een vorige bui.

Hierna weer verder, maar de lucht gaat er wel behoorlijk dreigend uitzien.

We lunchen op een bank langs het fietspad en dan breekt zelfs de zon even door.

Nadat we weer zijn opgestapt, wordt het toch weer zwaar bewolkt en de wolken wel erg donker. We kunnen net droog in Kiens/Chiénes aankomen, voordat het begint te onweren en regenen.

Omdat het erop lijkt dat het nog wel een tijdje door zal gaan, reserveren we (via Booking.com) een hotel in dit dorp: Hotel Elisabeth.

Tussen 2 buien door kunnen we net droog het hotel bereiken. Blijkt een goede keus te zijn.

We eten in het dorp, maar hebben wel de paraplu nodig voor de heen- en terugweg.

 

Di 2-7

Het is weer droog! Na uiteraard een uitstekend ontbijtbuffet gaan we vol goede moed op pad. En terecht, want het is een schitterende dag geworden. Veel zon (in de loop van de dag steeds meer), veel rustige weggetjes en vrij liggende fietspaden, leuke dorpjes waar we door fietsen, en vaak uitzicht op de prachtige Dolomieten, o.a. op de Drei Zinnen (Tre Cimes). Een van die leuke dorpjes is Bruneck/Brunico. Leuke oude gevels, die helaas niet allemaal even mooi zijn gerestaureerd, en veel terrasjes. Op één ervan drinken wij onze eerste cappuccino.

Daarna volgen we eigenlijk de rest van de dag de rivier Rienz (stroomopwaarts).  In een ander gezellig dorp (Mitterolang/Valdaora di Mezzo) drinken we onze tweede. Het gebak (aardbeientaart) is zo groot dat we samen één stuk nemen.

Ook onze lunchplek, wederom een bank langs de route, is prachtig gelegen met uitzicht op de Dolomieten. Hier reserveren we ook onze overnachting: Garni Ingrid in Toblach/Dobbiaco.

Na slechts 45 km komen we daar, na enig zoeken, aan. Wat een mooie fietsdag.

Na ons opgefrist te hebben, lopen we naar het centrum, dat er gezellig uitziet. Op het eerste de beste terras gaan we zitten en bestellen een biertje. Nog voor we dat op hebben begint het te regenen en vluchten we naar binnen.

Uiteindelijk eten we daar ook binnen een heerlijke pizza. De rest van de avond brengen we op de kamer door. Buiten is het nogal fris: Toblach ligt op meer dan 1200 meter hoogte!

 

Wo 3-7

We hebben gisteravond besloten om hier nog een dag te blijven. Toblach is een gezellig dorp, en we kunnen dus vandaag hier nog het e.e.a. bekijken. We hebben nl. tijd in overvloed.

Hier nog een nacht blijven was geen probleem, er logeren hier niet zoveel gasten; we hebben bovendien nog een grotere kamer kunnen krijgen met een balkon en uitzicht op de Dolomieten, zoals de Drei Zinnen (Tre Cime).

Na de verhuizing naar de andere kamer gaan we op pad. Eerst 2 cappuccino’s bij ons ‘stamcafé’ Ariston, buiten op het terras op het Raadhuisplein en in de zon.

Dan richting het toeristenbureau voor informatie over het Naturparkhaus. Ze weten er niet veel over te vertellen, maar uiteindelijk vinden ze een folder. Daarin staan o.a. openingstijden: nu dus gesloten, maar later vandaag weer open.

We lopen dan maar naar het station waar een kantoor moet zijn van Activ Tours. Dat is de reisorganisatie waarmee vriendinnen van ons vorig jaar deze fietstocht vanuit München hebben gemaakt en voor ons het Bikeline routeboekje hebben gekocht.

Het weer zit bepaald niet mee vandaag met flinke regen en onweer.

Als het eenmaal een tijdje droog is  kunnen we op ons balkon lunchen, met enig zicht op de bergen.

In de loop van de middag gaat het opnieuw regenen en dat duurt zo tot een uur of 6. We eten weer bij hetzelfde restaurant als gisteren: lekker, met een prettige en vlotte bediening.

Later op de avond zien we voor het eerst een wedstrijd uit het wereldkampioenschap vrouwen voetbal: de halve finale tussen Nederland en Zweden. Nederland wint, met enig geluk, in de verlenging met 1-0, en mag dus in de finale tegen de VS spelen.

 

Do 4-7

Dat is schrikken bij het wakker worden: de bergen zijn niet te zien! Er hangt mist in het dal. We waren van plan verder te fietsen, maar beginnen nu te twijfelen, want we willen de bergen wel zien als we fietsen! We stellen de beslissing uit tot na het ontbijt.

Dan blijkt (een half uurtje later dus!) dat de zon volop schijnt, iets wat de eigenaresse trouwens had voorspeld.

Dus gaan we op pad, voor weer een schitterende tocht tussen de overweldigende Dolomieten. Prachtig!

Jammer dat we ook vandaag weer van tijd tot tijd langs een drukke weg moeten fietsen, of over nauwelijks begaanbare onverharde paden. Maar het grootste deel voert ons over prima asfalt van vrij liggende fietspaden of autovrije, cq. autoluwe weggetjes.

Eerste koffiestop is ergens langs de route, de tweede in Cortina d’Ampezzo. Dat is een behoorlijk grote en toeristische, dus drukke stad. Maar het ligt wel fraai tussen de bergen.

Voordat we onze tocht vandaag in Pieve di Cadore eindigen houden we nog een drinkstop in Borca di Cadore.

In Pieve di Cadore hebben we in Albergo Giardino een kamer besproken. Dat ligt uiteraard in het hoogste deel van het dorp...

Hier is in 1488 Tiziano (voor ons Titiaan) geboren, de beroemdste Italiaanse schilder uit de 16e eeuw.

Hoewel donkere wolken het laatste uur dreigden, hebben we het weer droog gehouden.

Na douchen het dorp in, en al snel een terras in de zon gevonden voor een biertje.

Het dorp maakt een wat vervallen indruk, vergane glorie. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor ons hotel.

 

Vr 5-7

Het begin van onze vierde fietsweek!

Tegen onze verwachting in, was ook in dit hotel het ontbijt in buffetvorm en behoorlijk uitgebreid.

Het plan is om halverwege de etappe een uitstapje te maken naar Belluno en de route dus te verlaten.

Het is een dag van plussen en minnen geworden.

Eerst de plussen:

-     het was prachtig fietsweer;

-     de route voerde weer door een prachtig gebied, met zelfs nog af en toe zicht op de Dolomieten;

-     we hadden tijdens onze eerste koffiestop een leuke ontmoeting met een Italiaan. Hij sprak uitstekend Engels omdat hij jaren in o.m. Nieuw-Zeeland heeft gewerkt. Hij rijdt nu voor FUN Active Tours;

-     de tweede koffiestop was bij een leuk tentje (eigenlijk een pizzeria), waar we mensen tegenkwamen, die ons eerder bij een afgesloten stuk fietspad hadden geadviseerd niet verder te gaan;

-     de lunchplek was prima, in het gras en in de schaduw bij sportvelden en van de weg af.

Dan de minnen:

-     we hebben een behoorlijk stuk over een drukke smalle weg moeten fietsen;

-     op enkele plekken was het fietspad wegens werkzaamheden afgesloten; het is dan onduidelijk of we er echt niet door konden; de keren dat we het geprobeerd hebben, is het gelukt;

-     het laatste stuk naar het hotel ging steil omhoog, zo steil dat we de laatste paar honderd meter moesten lopen.

Het hotel (Astor in Belluno) oogt chic en nieuw, is niet echt duur, maar wel heel mooi.

Er is een streetfoodmarket, maar we hebben niet zo’n zin in een hamburger o.i.d. Na veel gezoek waar we willen eten, zijn we uiteindelijk bij ons hotel uitgekomen, waar we voor ons doen duur hebben gegeten.

Daarna besloten hier niet een extra dag te blijven om Belluna te verkennen, maar morgenochtend na het ontbijt dat te gaan doen. We denken daar niet meer dan 1 1/2 uur voor nodig te hebben en kunnen dan nog voor 11 uur uitchecken.

 

Za 6-7

We hebben ons plan van gisteravond uitgevoerd: om half 8 opgestaan, om 8 uur een uitstekend buffetontbijt, om half 9 op pad om Belluno te verkennen. De hoogtepunten zijn: de oude brug, de dom en wat mij betreft vooral de weekmarkt waar bijna geen toerist is te bekennen en groot en divers is.

Na nog een cappuccino bij een typisch Italiaans barretje gaan we om half 11 op pad om onze route te vervolgen. Het doel is Vittorio Veneto.

De eerste 9 km zijn dezelfde als gisteren omdat we voor Belluno van de route zijn afgeweken. Nadat we weer op de Bikeline-route terug zijn, rijden we vlot door tot Farr d’Alpago aan het Lago de Santa Croce waar we bij de Spar(!) cappuccino drinken en 2 flesjes frisdrank voor de lunch onderweg kopen. Jammer dat we een stuk over een drukke weg moeten fietsen. De stukken onverhard vallen mee. Er moet af en toe nog wel flink geklommen worden.

De lunch is weer op een bank langs een heel rustig deel van de route. Dan reserveren we ook weer onze accommodatie voor vannacht: Albergo Ristaurante Flora in Vittorio Veneto. Dat is nog zo’n 15 km fietsen. Maar voor ons worden er dat 22, want we presteren het om het dorp voorbij te fietsen zonder dat we het in de gaten hebben! Dus 2 x 3,5 = 7 km extra.

De ontvangst bij de Albergo is allerhartelijkst, de kamer redelijk koel, want er is airco.

Na het douchen en wat kleding wassen naar het dorp gelopen, biertje gedronken en wat rondgekeken.

Als we terug zijn op de kamer barst het onweer in alle hevigheid los. Ongelofelijk, het weerlicht onophoudelijk en het regent keihard. Maar ook vandaag weer geen regen tijdens het fietsen!

Het avondeten is bijzonder. Vanwege de regen doen we dat in het restaurant van het hotel. Daar is echter ook een receptie met buffet, maar dat is geen probleem. We zitten gewoon tussen de gasten te eten. We krijgen ook nog stukken meloen van iemand (vader/schoonvader van degene die de receptie geeft).

 

Zo 7-7

Vanochtend weer droog, aangename temperatuur, maar wel hoge relatieve luchtvochtigheid, dus snel zweten.

Het was enkele keren even steil omhoog, een paar kilometers over een drukke weg en een paar kilometer onverhard. Maar de meeste kilometers gingen over rustige wegen door best een aantrekkelijk landschap.

De eerste stop is in Coneviano, tweede in Volpago del Montello. De lunch eten we op het terras van een restaurant dat niet geopend is.

Tijdens de lunch is het nog droog, maar er is al volop onweer op afstand, en de lucht is erg donker. Kort nadat we zijn opgestapt begint het te regenen. Steeds harder en we vluchten een soort opslagplaats in van een kerkhof! Het gaat steeds harder regenen, hagelen met hagelstenen tot 3 cm en het onweer is nu ook vlak bij ons.

Na een half uurtje, drie kwartier is het ergste voorbij en stappen we weer op. Nog geen km later zitten we weer in een flinke regenbui en zoeken we opnieuw een schuilplaats op. Na een kwartiertje lijkt het echt beter te worden en gaan we weer verder. Even later kunnen de regenjacks uit, veel te warm. We bereiken zonder verdere nattigheid Treviso en het door ons geboekte Osteria Locanda Ponte Dante. We moeten 10 minuten wachten voordat er iemand komt, maar het blijkt een prima adres, een heel oud gebouw, dat van binnen erg mooi is gerestaureerd, zonder het oude weg te halen. De fietsen staan in de gang, achter de voordeur.

Gegeten in een restaurant in de buurt. Daarna nog op een pleintje Tiramisu gegeten, want Treviso is de bakermat van de Tiramisu! Trouwens ook van Benetton, maar we hebben geen kleding gekocht, en de Tiramisu viel wat tegen.

Vandaag hebben we sinds lange tijd (dat was nog in Nederland) regen gehad tijdens het fietsen.

 

Ma 8-7

Na een goede nacht en uiteraard een goed buffetontbijt gaan we eerst Treviso verder verkennen. Het is vooral een gezellige stad, niet kei-druk, veel pleinen met mooie gebouwen. Na een cappuccino met een Tiramisu (dit keer wel erg lekker) gaan we rond 11 beginnen aan onze laatste etappe van deze fietsvakantie: van Treviso naar Mestre. Mestre is eigenlijk een onderdeel van Venetië, en ons eindpunt, ook al omdat je Venetië niet met de fiets in mag.

Het is een volkomen vlakke etappe, over rustige wegen, meestal asfalt, af en toe onverhard. Eigenlijk veel leuker dan we hadden ingeschat.

Koffiestop in Quarto d’Altino (cappuccino € 1,30), lunchstop op de trap van een kerk in Dese.

We rijden om ca. half 4 na 55 km Mestre binnen. De hectiek valt mee. We vinden vrij snel Hotel Venezia, waar we voor 3 nachten hebben geboekt. Dat ziet er aan de ene kant (receptie, gang) vrij chique uit, maar kamers zijn wel wat oubollig.

Na het douchen kopen we een 48 uur ticket voor Venetië. Hiermee kun je vanuit Mestre van alle openbaar vervoer (bus, tram, boot) naar en in Venetië gebruikmaken.

Daarna drinken we een biertje, correctie een bier (0,5 liter): € 5,50 per glas!! Ah, we zijn in een echt toeristisch gebied beland.

‘s Avonds gaan we bij dezelfde tent spaghetti en lasagne eten. Als we op de weg terug naar het hotel zijn, worden we bij een ijszaak overvallen door een zware regen/hagelbui met onweer en veel wind. Er vliegt van alles over straat.

Je zult nu kamperen....

 

Di 9-7

Het weer is helemaal opgeknapt, weliswaar bewolkt, maar toch 25 graden, kortom prima weer voor een bezoek aan Venetië.

We lopen naar het bus/tramstation (5 min) in Mestre en nemen bus 4L naar de halte San Roma in Venetië (20 minuten). Van daaruit gaan we met de boottaxi naar het San Marco plein en staan dan in een heel andere wereld. Een wereld vol met toeristen. Wel even slikken, maar een bewuste keuze.

Achteraf kunnen we zeggen dat we van die keuze absoluut geen spijt hebben. Venetië is een wereldwonder, heel (in)druk(wekkend)!

We bekijken wat de cappuccino hier kost, en dat varieert van € 8 - 9! Maar dan zien we een barretje waar de cappuccino € 1,80 kost.... je moet ‘m dan alleen wel staand (in ons geval zittend op een bankje in de schaduw) opdrinken uit een kartonnen bekertje.

We hebben ons vandaag beperkt tot het San Marcoplein (Piazzo San Marco), de San Marco basiliek (Basilica San Marco), het Dogepaleis (Palazzo Ducale) en de toren (Companile).

Het plein is enorm groot, vol met mensen en toch kun je de prachtige constructie blijven zien.

De basiliek (uit 1600) is groot en groots en met name het met edelstenen ingelegde altaarstuk (Pala d’Oro) is indrukwekkend. Verder zijn er veel mozaïeken te zien en prachtige marmeren vloeren. Om binnen te komen moeten vrouwen hun schouders en knieën bedekt hebben. Mijn vriendin kreeg een opmerking dat haar knieën niet bedekt waren (korte broek) en dat ze haar broek wat omlaag moest doen....

Het Dogepaleis is tussen 1309 en 1424 gebouwd op fundamenten uit de 9e eeuw. Het gotische gebouw was eeuwenlang het paleis van de Doge, de leider van de republiek Venetië. Het is een enorm groot gebouw met 3 verdiepingen, gigantische zalen met daarin enorme schilderijen en schilderingen. De grootste zaal (Sala del Maggior Consiglio) is 54 x 25 x 15 m (l x b x h) groot. En op 1 van de muren is een enorme schildering (22 x 7 m) aangebracht door Jacopo Tintoretto, genaamd “Paradiso”.

Vanaf de Companile (gebouwd tussen 1496 en 1599, 98 meter hoog) heb je een prachtig uitzicht over Venetië en omgeving. Je gaat met een lift tot 60 meter. Een indrukwekkende grote klok hangt daar ook.

We zijn dwars door de stad lopend terug gegaan naar het busstation San Roma en van daaruit weer met de bus terug naar Mestre.

Een vermoeiende dag (vermoeiender dan fietsen) maar heel waardevol.

‘s Avonds weer op het plein in Mestre gegeten, dit keer pizza.

 

Wo 10-7

Weer redelijk goed geslapen en het is 's ochtends vrijwel onbewolkt, dat wordt een mooie dag!

Na het ontbijt eerst lopend naar het station van Mestre om te zien hoe onze trein naar München voor morgen is ingedeeld (waar de fietsen, waar wij). Daar worden we niet veel wijzer van, de indeling van de trein wordt pas een uur van te voren op de elektronische borden vermeld. Onze trein vertrekt meestal van spoor 6, en er is een lift aanwezig; we weten in ieder geval dat we er eenvoudig kunnen komen. Met de tram terug naar het hotel.

Dan weer met de bus op pad naar Venetië om nog wat dingen goed te bekijken: de Rialto brug, wat kerken, het museum Correr en naar een eiland waar de San Giorgio kerk staat. Afgewisseld met cappuccino’s (resp. €4 en 1,80) en een ice tea op het terras aan het Canal Grande (€ 3,50). Een mooie dag, veel gezien.

 

Venetië is mij alleszins meegevallen, het is er wel druk, vooral op het San Marcoplein, maar je kunt overal normaal lopen. Ook de wachtrijen en -tijden bij de kassa’s waren redelijk, o.m. omdat wij een passe-partout hadden gekocht.

Na terugkomst in Mestre gedoucht en weer op het plein een biertje gedronken en bij ons vaste adres gegeten.

Morgen met de trein naar München.

 

Do 11-7

Vanochtend heel relaxt alles gedaan: ontbeten, lang op een terrasje gezeten om koffie te drinken en rustig naar het station van Mestre gefietst (1,7 km), waar we toch nog veel te vroeg aankomen. Dus nog een tijd wachten op perron 6. Hier raken we in gesprek met een Nederlander die in Albanië, Montenegro, Kroatië en Italië heeft gefietst. Dan gaat de tijd toch nog snel.

Onze trein komt op tijd het station van Mestre binnenrijden, en hoewel het informatiebord met het nummer van het fietsrijtuig leeg blijft, staan we min of meer op de juiste plek. Achtertassen er af halen, de fietsen aangeven aan een mevrouw die ze op de juiste plek zet, en om ze zelf daarna op slot te zetten. Eigenlijk heel relaxt en tijd genoeg.

Daarna begint de lange reis naar München, die heel comfortabel verloopt. Weinig geluid, weinig schokken bij wissels, en vrijwel op tijd bereiken we na ruim 6,5 uur München Hauptbahnhof.

Daar regent het...... Met wat tegenwerking van de Garmin bereiken we Hotel Condor. We waren eerst bij Hotel Eder, de buren, daar konden ze geen reservering van ons vinden.... soms rij je een hotel of een plaats voorbij, soms rij je niet ver genoeg...

Hotel Condor is ok, een beetje verouderd en de buurt lijkt niet je-van-het, maar het  ligt dicht bij het station, en het biertje smaakt goed.

 

Vr 12-7

Goed geslapen, prima buffetontbijt.

Na het ontbijt gaan we op zoek naar het toeristenbureau, omdat een we excursie willen maken naar het voormalig concentratiekamp Dachau.

Dat is een heel gezoek geworden. De plek waar het moest zijn, nl. het Hauptbahnhof, is een grote  bouwput. Uiteindelijk vinden we de nieuwe plek, maar dan blijkt dat het pand nog niet is geopend! We moeten naar een ander kantoor, op de Marienplatz. We gaan er met de metro naar toe. Daar blijkt dat de toer die we eigenlijk willen maken, is volgeboekt.... Er zijn wel alternatieven, maar daar voelen we niet zoveel voor. We gaan op eigen houtje de binnenstad verkennen.

We zien o.a. de Dom, het oude en nieuwe Rathaus, het klokkenspel in het nieuwe Rathaus, Karlsplatz, Königsplatz, Botanische Garten met Kunstpavillon, Englischer Garten, enz. Halverwege de middag overwegen we om alsnog op eigen gelegenheid naar Dachau te gaan (20 km, maar het kan redelijk eenvoudig met het openbaar vervoer), maar dan begint het flink te regenen. Dus gaan we maar niet.

Al met al een rommelige dag, maar we hebben wel veel gezien, omdat de binnenstad van München vrij overzichtelijk is.

Aan het eind van de middag drinken we een biertje bij Emporio Armani. We eten bij de Schnitzel Wirt!

 

Za 13-7

Het heeft vannacht hard geregend, maar het is droog als we bij ons hotel vertrekken om de afstand van 400 meter naar het Hauptbahnhof van München te overbruggen. Regenjack en - broek kunnen dus in de fietstas blijven zitten. We zijn uiteraard veel te vroeg, en hebben dus tijd om nog wat proviand voor de treinreis in te slaan.

Onze ICE trein vertrekt 9 minuten vroeger dan gepland en vanaf een ander perron. De ruimte voor de fietsen is meteen aan het begin van dit kopstation, lekker makkelijk. Wij zitten in de wagon net ervoor.

Deze lange treinreis zal ons via Duisburg naar Arnhem brengen; de trein vertrekt precies op tijd.

Het laatste stuk Arnhem-Wageningen (18 km) doen we uiteraard op de fiets.

We redden het weer om niet nat te worden en bereiken zo na ruim 1650 km ons thuis.

 

Een mooie fietsvakantie met een CO2-belasting van 0!

 

 

 

Home

bijgewerkt: 13-feb-2020